Feest! Luanne is vijftig geworden. De hele dag loopt iedereen in en uit. Koffie, taart, hapjes, bowl. “It’s punch!” zegt Luanne voor de zoveelste keer. Haar Amerikaanse punch is heel wat beter dan de Nederlandse bowl. Hoe Nederlands ze ook was geworden, haar Amerikaanse inborst kwam vooral met eten naar boven. “I make a mean burger,” kregen de kinderen steeds weer te horen als ze ook maar één  keer de naam McDonald’s lieten vallen. Ze moesten zelfs een keer de hamburger proef doen, die van haar tegenover die van diverse fastfood ketens.

Al vijfentwintig jaar in Nederland, met vreugde. Haar kinderen zijn hier geboren, maar hebben al een groot gedeelte van haar vaderland gezien. De jongste gaat zelfs studeren in Boston, en dat doet haar deugd.

Het feestje loopt ten einde en als iedereen het pand heeft verlaten heeft Mark nog een verrassing een petto. Hij heeft alle familiefilms op dvd laten zetten. Van super8, video2000 en  vhs, alles staat nu veilig op DVD.

Mark dimt de lichten en samen ploffen ze neer op de bank met een glas port in de hand. Luanne is zichtbaar verrast en verkneukelt zich al op de eerste beelden. Daar ziet ze zichzelf met Mark in haar ouderlijk huis, waar ze alles stiekem moesten doen, want Luanne’s vader had het niet zo op zijn dochter’s vriendjes. “Je hebt daar al je haar nog!” gilt ze het uit. Als een boer met kiespijn sist Mark terug: “Wacht maar, straks zie je die dikke plofkop van je, toen je zwanger was van Bart.” Ze giechelt en verschuilt zich achter haar glas, en zo Mark’s boze blik ontlopend.

Ieder filmpje haalt herinneringen naar boven. Mark staat op om de fles met port te halen terwijl Luanne zich vermaakt. Ineens wordt ze stil. Mark merkt het op en kijkt verschrikt naar het tv-scherm. Hij staat als versteend, de fles port in zijn hand. Luanne neemt een slok en rolt de rand van het glas langs haar lippen. Ze zakt dieper weg in de bank.

Op de tv lacht een jonge dame, zwaar opgemaakt met glitters, met heel kort blond haar. “Markie….Markie…kom nou spelen!!!” roept ze uitdagend tegen de lens van de camera.

Luanne smijt ineens met volle kracht haar glas op de grond en rent de trap op. Heel even laat Mark zijn hoofd hangen maar rent vervolgens achter haar aan.

“Je denkt zeker nog vaak aan haar,” snikt ze. Mark zucht en gaat naast haar op het bed zitten.

“Waar komt dat nu ineens vandaan? Dit is toch al lang verleden tijd. We hebben dit station  toch allang gepasseerd?” vraagt hij. Er klinkt onzekerheid in zijn stem.

“You loved her! You loved her more than me!”  Luanne drukt haar hoofd in het kussen. Mark zucht diep en zoekt naar de juiste woorden. “Oké, als je het dan nog een keer horen wilt….Ja Luanne, op dat moment hield ik meer van Gina dan van jou. Op dát moment in ons leven. Jij was niet te bereiken, drukdrukdruk met de kinderen, heen en weer reizen naar je ouders in Boston, en ik zat hier in mijn eentje. Ik miste ons. Ons twee. Gina bracht op dát moment verlichting. Ik had behoefte aan luchtigheid tussen het zware gezin en mijn werk. Luchtigheid die jij me niet kon geven op dát moment.’

Luanne komt overeind en veegt haar neus en betraande wangen af. Ze draait haar hoofd naar Mark en kijkt hem doordringend aan. “Waarom heb je niet voor haar gekozen?” Mark pakt haar hoofd tussen zijn handen en kijkt haar van dichtbij recht in de ogen en zegt: “Omdat ik wist dat die hormonen wel weer zouden gaan liggen. Ik wist ook heel zeker dat we dit konden overleven. Zoveel vertrouwen had ik in ons. Zelfs toen je dreigde niet meer terug te komen. Ik wist het gewoon.”

Luanne slaat  haar ogen neer. “We’ve come a long way, haven’t we?” Mark lacht opgelucht. “Yes dear, we zijn een heel eind gekomen.”

Luanne staat op en daalt af van de trap om verder naar de films te kijken. Ze weet zeker dat hij toen helemaal niet zo zeker van zijn zaak was, maar laat hem in de waan. Openheid is goed, maar tact is soms veel beter.