Het was zo’n sleur
Steeds vaker zocht Leo naar het geluk op dance-parties. Hij was er één van de oudere mannen, maar dat bracht hem alleen maar aandacht van jonge dames. Genietend met volle teugen voelde hij het leven weer in hem bruisen.
Het zwarte gat kwam altijd weer de volgende dag als Andrea hem tijdens het ontbijt vroeg hoe het was geweest. Nog duizelig van de muziek en het gevoel alsof zijn hoofd vol zat met wattenbollen, gaf hij haar amper antwoord. De onvermijdelijke consequentie van zijn gedrag was dan dat Andrea luid mopperend de tafel zou opruimen en de rest van de dag zweeg. Zo ging het de laatste maanden steeds.
Als Andrea dan ’s avonds toch probeerde aardig te zijn dan gaf Leo niet thuis. Het leek alsof ze alleen nog maar met elkaar in de verwijtende sfeer konden praten. "Jij doet altijd of ik niet besta!" brulde ze dan voordat ze de slaapkamerdeur te hard achter zich dichttrok. Op zijn beurt kon hij dan later weer brommen: "En jij verstikt me! Ik mag niets. Ik kan niet meer ademhalen bij jou!!"
De volgende dag stortten ze zich weer op hun werk en klaagden over de ander tegen de kinderen. Dit hielden ze al geruime tijd vol.
Andrea miste de gewone gesprekken met Leo. Zoals ze het over de kinderen konden hebben, of over de vakanties. Ooit hadden ze nog gemeenschappelijke dromen. Gingen ze op het platteland wonen, of nee juist bij een bos zodat ze iedere dag konden wandelen, of nee, ze zouden met de camper door Amerika en Canada gaan reizen. "Ooit hadden we zoveel ideeën," huilde Andrea door de telefoon tegen haar dochter. "Maar nu is er niks, helemaal niks meer!" Het was even stil aan de andere kant van de lijn. Andrea raapte zichzelf bijeen om het gesprek af te kappen, omdat haar dochter toch geen oplossing voor hun problemen zou hebben. Maar ineens klonk er resoluut van de andere kant: "Maar Mam, heb je Pa daar dan nog wel eens gewoon naar gevraagd?" Andrea viel stil. Ze dacht even na, en kwam tot de conclusie dat ze daar inderdaad al in geen jaren meer naar had gevraagd. "Ik zou eigenlijk niet echt weten wat je vader eigenlijk wil. En nu ik eraan denk, ik weet het voor mezelf ook niet meer!"
Enigszins opgelucht door het eenvoudige inzicht van haar dochter, die wel enige helderheid verschafte, begon ze aan het avondeten. Eigenlijk zouden ze bloemkool eten, maar halverwege bedacht ze zich. Ze zou vanavond bijzonder koken! Ze zette de grote pan op het vuur en begon een coq au vin te produceren. Een mooie schaal werd opgemaakt met een salade waarop ze roosjes van tomaten legde die ze zorgvuldig had gesneden.
Leo kwam de keukendeur binnen en zag het uitgebreide diner uitgestald. Hij wist zich geen houding te geven. Andrea merkte zijn ongemak op en zei "Ga nu maar rustig zitten, er is niets aan de hand, we gaan gewoon lekker eten."
Gewoon eten was het niet. Met de glazen rode wijn in de hand kwamen ze tot een goed gesprek. Andrea liet Leo vertellen over hoe hij de rest van zijn leven zag. Helemaal opgetogen over zijn verhaal vertelde ze het hare. Beiden keken elkaar voor het eerst sinds tijden weer eens recht in de ogen. Leo merkte op: "Dat is eigenlijk helemaal niet zo anders, wat we allebei willen!" Andrea lachte.
Ergens waren ze elkaar in de drukte van alledag kwijtgeraakt. Ze hadden verzuimd om hun partner weer eens onder de loep te nemen, en oprechte aandacht aan de ander te geven. Het was allemaal te gemakkelijk geworden, te automatisch.
Ze wilden nog steeds verhuizen, en reizen en erop uit trekken, maar Leo had gedacht dat Andrea dat niet wilde. Ze had een paar keer ‘nee’ gezegd tegen een uitje, en vanaf dat moment had hij aangenomen dat ze niet meer met hem ergens heen wilde. Hij had voor haar nagedacht, en haar gedachten verkeerd ingevuld.
De weken na het etentje praatten ze veel. Het leek alsof ze elkaar op een aantal vlakken opnieuw ontdekten. Aannames en irreële overtuigingen van beide kanten hadden hun geluk in de weg gestaan. Ze beloofden dat als ze het gevoel van de ander niet zeker zouden weten, ze ernaar zouden vragen.
Leo ging nog één keer alleen naar een dance-event, maar hij zag de lol er niet meer van in.
——————–Voor meer relatieinformatie zie ook: relatietherapie.web-log.nl ————–

8 May 2009 at 14:10
Mooi en herkenbaar ook! Bedankt!! Hier leer in van.