Toen mijn vrienden het droevige nieuws hadden gehoord, belden ze me meteen om hun verdriet te delen. Hun zoon Ramon was in Australië van een surfplank afgevallen en niet meer boven gekomen. Reddingsteams waren ingezet om de kust af te speuren. Tevergeefs. Zijn surfplank vonden ze weken later een slordige honderd kilometer verderop tussen de rotsen.

Ramon was altijd al een sportief kind. Deed overal aan mee, was sterk en lenig, en had een enorme gedrevenheid om zijn eigen grenzen te overschrijden. Ik had vaak zijn moeder Tineke aan de telefoon die weer eens doodsangsten uitstond omdat hij een gevaarlijke rotswand ging beklimmen of de Alp d’Huez wilde fietsen. Het enige dat ze hem bij kon brengen was: “Focus op dat wat je aan het doen bent, en laat je niet afleiden.” Dan zou het wel goed komen, hoopte ze.

Het kwam dus niet goed. Hun enig kind was aan de andere kant van de wereld verdronken, 23 jaar jong.

Tineke was lange tijd ontroostbaar. In het begin kon je haar bellen, op bezoek gaan en uren lang praten over het hoe en vooral het ‘waarom’. Maar het ging snel slechter. Op een gegeven moment wilde ze niemand meer zien, was ze telefonisch onbereikbaar en wist echtgenoot Jan ook niet meer wat hij zeggen moest. Ook voor hem was ze onbereikbaar geworden.

Tineke bleef hangen in de vraag waarom het juist háar was overkomen. Zij die zoveel moeite had gedaan om zwanger te worden, en alles had gegeven om Ramon een goed leven te geven. Waarom moest zij nu juist slachtoffer worden? Het leven was zeer oneerlijk, en iets diep in haar besloot om niet meer aan het leven mee te doen. Ze had een appeltje te schillen met God en sloot zich op in haar kamer, voor niets en niemand bereikbaar.

Jan dreigde zelf ten onder te gaan door de houding van zijn vrouw. Urenlang zaten we aan de telefoon plannen te beramen om Tineke uit haar isolement te krijgen. Jan probeerde van alles, maar niets lukte.

Jan was al in de fase gekomen dat hij een scheiding overwoog. Hij kon er niet meer mee omgaan. Hij had al met zijn advocaat gesproken en bekeek s avonds zijn aantekeningen  toen de deurbel ging.

Er stond een magere zeer gebruinde jongen met wild blond haar voor de deur. Hij stelde zich in het Engels voor als Mickey, de Australische surfvriend van Ramon. Zijn gezicht was bedrukt, en Jan wist meteen dat deze jongen iets aan hem kwijt wilde. Terwijl hij aan de keukentafel grote glazen cola verorberde vertelde hij hoe hij zich schuldig  voelde over Ramon’s verdrinking. Dat hij niet streng genoeg was geweest in het opletten of hij zijn manchet wel om had. Hij miste hem vreselijk want zij waren echte soulmates geworden die maanden in Australië.

Het gesprek duurde tot diep in de nacht en Jan stelde voor dat Mickey bleef slapen.

Een paar dagen later kreeg ik een telefoontje van Jan. Hij klonk opgetogen en blij, iets wat ik lang niet meer had gehoord. Tineke was uit haar kamer gekomen, had Mickey aangekeken en hem in haar armen genomen. Samen hebben ze gehuild, gepraat en ook gelachen. Tineke zag in Mickey een gelijkenis met Ramon. Ze voelde dat Ramons geest weer bij haar was, en nu was het goed. Eindelijk had ze haar eigen manier om Ramons dood te accepteren gevonden. Ze had er al die maanden tevergeefs naar gezocht. Zijn aanwezigheid wilde ze voor een laatste keer voelen, en de verschijning van surfer Mickey had dit bewerkstelligd.

[]

De band tussen Jan, Tineke en Mickey is sindsdien blijven bestaan. Mickey ging waterbouwkunde studeren in Delft en woonde al die tijd bij Tineke en Jan in huis.

De scheidingspapieren werden verscheurd.

[]

Voor meer relatieinformatie zie ook: relatietherapie.web-log.nl